Rogalowe Muzeum, o którym pisałam w poprzednim poście, nie było pierwszym żywym muzeum, do jakiego udaliśmy się w czasie naszego pobytu w Polsce. Pierwsze było toruńskie Żywe Muzeum Piernika. Nie ukrywam, że Toruń ustawił poprzeczkę baaardzo wysoko.
W Muzeum powitali nas Mistrz Piernikarski i Wiedźma Korzenna, którzy staropolską mową objaśnili nam w najdrobniejszych szczegółach sekret przygotowania piernika. Po wspólnym wyrobieniu piernikowego ciasta, złożyliśmy przysięgę czeladniczą. Następnie jako oficjalni już piernikowi czeladnicy, przystąpiliśmy do formowania własnych pierników w specjalnych drewnianych formach. Jedną z takich form, w kształcie serca, kupiliśmy sobie na pamiątkę tego niezwykłego dnia. W międzyczasie uformowane przez nas pierniki zostały wypieczone w muzealnym piecu. Otrzymaliśmy je wraz z gęsim piórem pisanym certyfikatem piernikowego czeladnika. Dla wytrwałych przewidziany jest również pokaz bardziej współczesnych metod wyrobu pierników. Niestety czas Zosi drzemki zbliżał się nieubłaganie i musieliśmy się ewakuować przed zakończeniem.
W muzealnym sklepiku szczególnie polecamy zacną kostkę piernikową, którą niektórzy przedkładają ponad pierniki z toruńskiego rynku.
Jednym z przystanków na naszej trasie podczas wyjazdu do Polski był Poznań. Pierwotnie w planach mieliśmy wyprawę do Nowego Zoo ("nowego" = z 1974 r. ;)). Niestety pogoda nie dopisała i trzeba było szybko zmieniać plany. Szybki research Taty i okazało się, że o mały włos nie przegapilibyśmy bardzo ciekawej poznańskiej atrakcji - Rogalowego Muzeum Poznania.
Rogalowe Muzeum Poznania jest żywym muzeum rogali świętomarcińskich. Mieści się w kamienicy na Starym Rynku, w pięknej sali z renesansowym zdobionym sklepieniem. Sala jest z widokiem na wieżę ratuszową, a muzeum proponuje pokazy połączone z oglądaniem trykających się koziołków.
Muzeum bardzo polecamy! Żywe muzeum różni się znacząco od "zwykłego". Tutaj wiedza przekazywana jest "na żywo" w trakcie około godzinnego pokazu. Na początku dzieci uczą się o gwarze wielkopolskiej, poznają kilkanaście słów jak szczun, mela, klapioki, bejmy (zainteresowanych ich znaczeniem zapraszamy do muzeum). Następnie słyszymy ciekawą historię o początkach rogali świętomarcińskich i zabieramy się do ich przygotowywania wraz z rogalowym mistrzem. Na koniec degustacja i możliwość zakupu rogali. Wszystko w przemiłej atmosferze, wyłożone z dowcipem i swadą - bez chwili nudy.
Uwaga - trzeba uważać, żeby nie obrazić rogalowego mistrza. Pamiętajcie - poznaniacy nie są skąpi, tylko gospodarni!
Mała mela (czyt. Zosia) bawiła się świetnie. Duży szczun (czyt. Tata) również. Mama, jak to Mama, zajęta była głównie robieniem zdjęć. Swoje jednak zjadła...
Poniżej krótka fotorelacja. Zdjęć rogali nie będzie. Miałam do wyboru albo cykać, albo pałaszować zanim moje głodomory je pochłoną. Także wiecie... ;)
Nasza przeprowadzka do nowego mieszkania przywodzi mi na myśl wiersz Juliana Tuwima "Rzepka". Parafrazując - sprzątają i sprzątają, posprzątać nie mogą. Proszę Was o jeszcze odrobinę cierpliwości. Do końca czerwca powinniśmy się uwinąć z większością spraw i będziemy mogli wrócić do regularnego blogowania.
Wracam na chwilę (czyt. na kilka postów) do naszego wyjazdu do Polski, w czasie którego mieliśmy kilka "pierwszych razy" i odwiedziliśmy bardzo ciekawe miejsca. Dzisiaj o naszym pierwszym wspólnym wyjściu do kina. Kto jeszcze nie wie za chwilę się dowie, że nie mamy w domu telewizora. Internet wystarczająco pochłania czas… Niektórzy zapewne kręcą z niedowierzaniem głową i pochylają się nad marnym losem Zosi (ale jak to bez bajek?). Uspokajam - bajki są, "w internetach". Dobrane przez Mamę, według uznania… Mamy. Pierwsza bajka kinowa też była wyborem Mamy. Nieskromnie powiem - bardzo dobrym wyborem. Uchylmy więc rąbka tajemnicy. Chodzi o bajkę "Song of the Sea" - w polskim tłumaczeniu "Sekrety morza".
Tata na początku stawiał opory. Bo po co on … Bo bajki go nie interesują … Bo szkoda pieniędzy … Bo będzie się nudził … Bo to, bo siamto … Oczywiście nie miał szans z argumentami Mamy - pierwsze wyjście do kina Zosi, nominacja do Oskara, piękna animacja, mądra fabuła itp. itd. Skusił się i … zaraz po filmie ściągnął ścieżkę dźwiękową :) (posłuchajcie czemu: https://www.youtube.com/watch?v=s9Z_Y9eReLQ).
Poza czarującą irlandzką muzyką, film zachwyca też elementami rzadko spotykanej w bajkach celtyckiej mitologii (skrzaty, czarownice, studnie, morskie stwory) i sugestywnymi obrazami natury. Gdy fale rozbijają się o brzeg wysepki latarnika, niemal da się poczuć zapach zimnej słonej wody w powietrzu. A gdy ciemną nocą znajdujemy się w gęstym lesie, hukanie sów i ich wielkie oczy przyprawiają nas o dreszcze.
Zosia w kinie zachowywała się jak ryba w wodzie. Najpierw wyjadła cały popcorn. ;) Później siedziała i w ciszy oglądała bajkę. Kiedy chciała o coś zapytać, mówiła szeptem tak, żeby nikomu nie przeszkadzać. Przed seansem nie miała drzemki, ale mimo, że bardzo chciało jej się spać, z zaciekawienia wytrzymała do końca filmu.
Na koniec trailer - po angielsku, bo zdecydowanie lepiej oddaje klimat niż polski. Najpiękniejsza bajka jaką do tej pory widziałam. Polecam z czystym sumieniem!.
Na wstępie tłumaczymy się z dłuuugiej nieobecności. PRZEPROWADZKA! Więcej mogłabym nie dodawać, ale dodam… ;) Wielkanoc, zjazd Mamy, urodziny Taty, przyjazd babci Zosi, brak internetu przez prawie dwa tygodnie. To ostatnie okazało się być dość bolesnym, ale bardzo oczyszczającym doświadczeniem.
Urządzanie się trwa. Postanowiliśmy zacząć od balkonu. Na nim spędzamy chyba najwięcej czasu. Może poza Zosią, która okupuje swój nowy pokój. Nie da się jej teraz wieczorem zagonić do łóżka. Zamyka drzwi, zapala sobie światło i urzęduje na włościach.
Wracając do tarasu. W środę lecimy do Polski. Ponieważ chcielibyśmy się cieszyć naszymi nowymi kwiatkami trochę dłużej niż było nam to do tej pory dane, musieliśmy je przesadzić do większych donic i stworzyć sznurkowy system nawadniania. Zapewne po naszym powrocie nie będą tak urodziwe, ale jest szansa, że przynajmniej przetrwają i będzie się je dało odratować. Jeżeli ktoś z Was zna sprawdzone sposoby na nawadnianie roślin podczas 2-tygodniowej nieobecności - dajcie znać!
Zabrałyśmy się z Zosią do przesadzania. Zosia przyniosła swoje narzędzia i ochoczo zabrała się do pracy. Musiałam wyrywać jej z rąk doniczki z kwiatkami, bo twierdziła, że sama umie je z nich wyjąć. Ponieważ roślinki jak powszechnie wiadomo potrzebują korzeni, wybiłam Zosi z głowy pomysł samodzielnego przesadzania. Po krótkiej acz burzliwej dyskusji, doszłyśmy do konsensusu. Zosia wsypuje ziemię, Mama przekłada kwiatki, Zosia podlewa. Tak też zrobiłyśmy.
Potrzebne materiały:
- białe kartki
- jajko (u nas ugotowane na twardo) lub wydmuszka
- farby
- nożyczki
- kawałek wstążki
- dziurkacz
Jak zrobić?
Malujemy kartki jajkiem. Wybór techniki malowania i kolorów pozostawiamy dziecku. :) Zosia robiła to z tak dużym rozmachem, że jajko nie wytrzymało i trzeba było dokończyć pracę palcami. Kartki pozostawiamy do wyschnięcia. Następnie wycinamy z nich jajka - wielkość i ilość według uznania. W każdym jajku robimy dwie dziurki, przewlekamy wstążkę i zaczepiamy gotową girlandę w docelowym miejscu. Gotowe.
Jak zrobić?
Składamy kartkę na pół. Przyklejamy wszystkie elementy jak na zdjęciu poniżej. Jajka można dodatkowo ozdobić. W środku wypisujemy życzenia. Kartka gotowa do wysłania.
